Bekar Babalara Gıcığım...

Evvela, bu sabah bekar bir babanın ağdalı bloğunu okudum ve gıcık oldum. Boşandıktan sonra, haftasonu gördüğü çocuğuyla ilgili öğütler mi sıralamamış... kadınların feministliğine mi laf söylememiş.. çocuğu hasta olmuş (çok geçmiş olsun ayrıca), hastaneye bisikletle mi gitmemiş... vs vs.. Öncelikle benim durumumda kıçına rahat batan bir adam baba ve aile olmaktan vazgeçince, böyle yazan bir erkek gördüğümde samimiyetine inan olsun ki inanamıyorum. Çocuğunu o kadar düşünüyordun da anne-babanın bir arada olduğu aile ortamının o çocuk için ne kadar önemli olduğunu bilmiyor musun? Şimdi kalkmış babalık günlüğü tutuyorsun. Hemen yazmaya başlarlar "medenice ayrıldık".. Affedersiniz ama, medenice ayrılık diye birşey yok, kendini düşünen bencil insanların ayrılığı var. Yapılan bu hareket bana medeniyetten çok "hayvanca" geliyor. Evet, herkesin hikayesi farklı olabilir. Ben burada babacık olanlara sesleniyorum zaten. Ama bir kadın şiddet görüyorsa, aldatılıyorsa, köle haline getirilip kullanılıyorsa, hele çocuklarına vuruyor kötü davranıyorsa gibi.. 3. sayfa haberlerini yaşıyorsa boşanmak işte o zaman medeni bir karar. Ama çocuklarından önce kendini düşünen, zorluğa gelemeyen, çocuklarının gününün nasıl geçtiğini bilmeyen, haftasonundan haftasonuna babalık yapan, yaptığını sanan  babacıklara İŞTE BUNDAN DOLAYI GICIK OLUYORUM...

Sevgilerimle... Tüm güçlü bekar annelere

Ne yazmalıyım! RENGARENK

Bugün de ne yazsam da içimi döksem durumu yaşıyorum. Mevcut durumu konuşmak istemiyorum. İyice soğudum durumdan. Eğlenceli şeylerden bahsedip neşeme bakmak istiyorum. Anladım ki sevgim ne kadar da azalmış bütün gün aklıma gelmediği oluyor. Beni kırdığı sözler için bile birşey hissetmemeye başladım. Tecrübeli arkadaşlarım bu normal mi? Bu kadar kısa sürede nasıl bu kadar soğudum. Acaba bu da sendromun parçası mı? Dönem dönem gel-gitlerim oldu ama onlar bile çok azaldı. Daha 1 ay yeni olacak. Önce yaptıkları çok şey götürmüş herhalde. Hep aklımda da şu sözler var "Gözüm kara kalmadı yara.. oldum renga rengarenk..."

Pazar sendromu

Iki gün ikizlerin yokluğunda kendime vakit ayırmak bana çok iyi geldi. Ama ikizler gelince eski yoğun tempoya geri dönmek beni acayip gerdi ve kendimi yalnız hissettim. Sonra,  ex i görmekte iyi gelmiyor. Bu da bu dönem için normal, alışkanlıklardan kurtulmak biraz zor olabiliyor. Melankolik olmamı anlıyorum.İşte böyle anlarda yazmak en büyük kurtarıcım.Hemen eski mantıklı halime dönebiliyorum. Ex in şimdi sevgilisinin yanında olduğu ve ona akıllar verdiğini düşününce..Hemen benim ex kocaya olan nefret duygularım depreşiyor.Artık aslında ikizlerimle ne kadar huzurlu ve mutlu olduğumuzu görüyorum. Evde bağırma yok, halinden sürekli şikayet edip mutsuz suratıyla gezen yok, onun gönlünü yapacağız diye aman bağırmasın, aman parlamasın...,sinmişiz iyice.HEY ÖZGÜRLÜK...
Ikizler uyur ben bir bira açarım bir de sigara sonra yatakta kitabımı okur keyfime bakarım...Tüm güçlü bekar annelere sevgiyle....

Ve bugünlerde sürekli dinlediğim şarkı...https://m.youtube.com/watch?v=MS91knuzoOA      PEARL JAM "JEREMY"

Bütün kızlar toplandık....toplandık...

Cumartesi bekar annelerin (http://bekarveanne.blogspot.com.tr) buluşma gününe ilk defa katıldım... Ve tanıştığım o güçlü kadınlara hayran oldum. Hepsi işinde gücünde , koca sendromunu atlatmış, hayatın gerçeklerine adapte olmuşlar. Çocuklarına nasıl daha iyi bir hayat verebilirim gayesindeler... Gıpta ettim. En kısa zamanda sendromumu atlatıp -stockholm- onlarla daha da kaynaşmak için sabırsızlanıyorum.
Notlar: 1-Taksim çok kalabalık, çocuklarla buluşmak için pek uygun bir lokasyon değil. Bunu konuştuk ve bir sonrakine daha ferah bir yerde buluşmaya karar verdik.
2- Soma' da dul kalan annelere nasıl yardım edebilirizi konuştuk. Bakalım araştırıyoruz....
3- Herkes hikayesini anlattı, ve hepsi sanki benim  ex kocamı anlatıyor gibiydi...Yazmaya değmez....
4-Boşanma sendromu 2 senede anlatılıyormuş:( Buna canım sıkıldı işte...Ben atlatıp bir önce hayatıma bakmak istiyorum, zaman kaybına tahammülüm yok...
Tüm güçlü bekar annelere, sevgilerimle....