HASSAS ANNE

Hani derler ya.. "Nasıl desem?" Ben de "Nasıl yazsam?" diyorum. Yazmak istiyorum, tutukluk geliyor üstüme bazen. Ex'i anlatmak istemiyorum artık. Çocuklarımı, anneliğimi anlatmak istiyorum daha çok. Ama neresini anlatayım bilemiyorum? Hakkını veriyor muyum acaba anneliğimin? Çocuklarıma iyi anne olabiliyor muyum? Bu sorular kafamda. Baktığınızda; işe gidip geliyorum, onları uyutuyorum, oynuyorum, bol bol sarılıp öpüyorum, onları ne kadar sevdiğimi söylüyorum. Onlar yatınca iş çalışmaya çalışıyorum. Arada da kaçamak yapıp keyfime bakıyorum ama bunu haftada maksimum iki defa yaptığım halde (babaları aldığı zaman, yada annem burada iken); suçluluk hissediyorum. Benim kafamda annelik, kafasında sorunları olmayan, takıntısı olmayan, duygularına yenilmeyen güçlü bir anne. Bu anne ne yapar? Çocuklarının eğitimine odaklanır. Her gece okulda öğrendikleri konuları pekiştirmesi için onlarla oyunla karışık tekrar yaptırır. Onların gelişimleri ile ilgili kitap okuyup ona göre davranır. Sorumluluk hissi vermeye çalışır, kurallar koyar. Benim çocuklarımın yaşı tam karakterlerinin oturduğu bir yaş dönemi. Eğer şimdi onlara disiplini, kuralları öğretmezsem, savruk tipler olabilirler mi? diye kafamda kuruyorum. Çok okusunlar, özgüvenli olsunlar ve hayat onları yıkmasın istiyorum. İstiyorum da istiyorum ama bu yazdıklarımın çok azını yapabiliyorum. Bazen her konuda yetersiz hissediyorum kendimi. Bu hayata karşı. Keşke çok sağlam yapıda olabilsem ve hassas duygularımı aldırabileceğim bir ameliyat olsa:)...

ÖLÜMÜNE KANKAYIZ!

Diyalog I:

Ben: İkizlerin yerli malı haftası etkinliği var… Benim vaktim olamadı.. Sen mandalina, leblebi ,fındık.. alır mısın?

Ex: Alırım.

Diyalog II:

Ben: A.. yı doktota götüreceğim okul çıkışında, gelicek misin?

Ex: Bugün değil yarın götürelim.

Ben: Yarın çok işim var, senin gelmene gerek yok, haber vermemi istediğin için söyledim, ben hallederim.

Ex: Yok geliyorum. Kaçta orada olayım?

Ben. … şu saatte.

Diyalog III:

Ex: (Sabah çocukları okula götürmeye gelir) Ben geldim.

Ben: Ok.

…. Okula bıraktıktan sonra;

Ex: hiç problem yaratmadan beni öpüp gittiler.

Ben: Ok.

APTAL KUZEN SENİ...

Geçen akşam kuzenim geldi. İlk evliliğinden iki çocuğu var. Hatta ikinci çocuğu 3-4 aylık iken ayrıldılar. 6 ay sonrada başkası ile evlendi. 6 ay sonra da ondan boşandı.
Yargılamıyorum, Herkes istediğini yaşıyor.
Ama kalkıp bana artist artist akıl vermesine  kendini bir halt sanmasına nasıl sinir oldum. İlk çocuğunu görmek için herhangi bir çaba sarfetmeyip, aldığı gibi annesinin evine bırakıyor. İkinci çocuğunu şimdiye kadar gördüğü, bir elin beş parmağını geçmez.  Baktım baktım baktım. Cııkkkk. Benim ex kesinlikle böyle bir baba değil Allah'tan. Çocuklarını çok sevdiğini ve ben zor bir durumda iken (çağırırsam, haberi olursa) iki eli kanda olsa çocukları için geleceğini biliyorum. Vallahi bu tipleri gördükçe şükrediyorum. Düşünün, nasıl bir psikoloji ise bu halimize şükretmeye başladık:)

PER FAVORE...

Geliyoreee....gidiyoree...PER FAVORE...gerçekten lütfen ya artık!
2015 seni sabırsızlıkla bekliyorum.
Uleeen İSTANBUL! Sen mi büyüksün? Ben mi?
Göreceğiz:)