Hayatın Sillesi..ARAF'tayım...

Evet.. Beklenen kedi geldi.. Seni şapşal kedi seni..

Çabuk geldi ama.. Daha 2 ay olmamıştı...

Biz aramızda bahis oynamıştık.

Kimi de kararı almaya gelmeyecek, kimi dedi ben 6 ay veriyorum. Ben de hiç gelmeyecek diyordum. Gelirse hatta kapıda yapacağım hareketi aynada çalışmayı bile bırakmıştım (malum fındık hareketi:) ).

 En iyi tahmini bu süreçte yanımdan eksik olmayan canım arkadaşım verdi ; kararı almayacak ya da hemen sonra deneyecek.

Öyle de oldu. Biraz yüz versem kararı almaya gitmeden daha kapımdaydı. Çocukları kullanıyor tabi bu süreçte. Babasız büyümesinler falan filan. Çabuk akıllandım, herşeyi pok ettim yalvarıyorum sana diyor.. diyor da diyor.. Konuşuyor da konuşuyor.. En çok canımı sıkan da çocukları kullanması. Onlarda biraz zeki oldukları için resmen aramızı yapmaya çalışıyorlar..Baba bizi uyutsun eve gelsin vesaire..

Allah'ım ne yapacağım ben ya. Ben istemiyorum ki.. Araf'ta kaldım resmen. Çocuklarım için en iyisi neyse o olsun ama ben de iyi olayım istiyorum.

Bekar anneler yorumlarınızı bekliyorum.Eminim sizin de böyle süreciniz olmuştur...

Sevgilerimle...

Yeter...

O geceyi unutmak istiyorum...
Söylenen o kötü sözleri!
Yeter... Artık yeter!

Blog İyi Birşeydir...

Bloğun 2. ayındayım. Bu kadar iyi geleceğini düşünmemiştim. Psikologlar günlük tut diyorlar ya (boşanma arifesinde bana  tavsiye etmişlerdi) ;  ben bunu değiştiriyorum

 "Blogger olun" diyorum:)

Süper bir duyguymuş. Hele ilk yorumum geldiğinde mutluluktan küçük bir çığlık attım işyerinde.. ve bu olaydan sonra tabiki canım işarkadaşlarım bloğumu bulma peşine düştüler :):) Hala bulabildiklerini sanmıyorum. Umarım bulamazlar da . Burası benim özelim. Ve beni takip eden, edecek olan sizlerde özelimsiniz. Ben böyle hissediyorum.

Blog dünyasına dadanmamı ve sevmemi sağlayan da biricik öküz :) (http://okuzunondegideni.blogspot.com.tr/): yazılarını okudukça sana bayıldım, kendini böyle sadelikte ve net ifade edebilmek özel bir yetenek diye düşündüm.

Umarım benimde onun kadar sevenlerim olur bu blog dünyasında..

Öpenzi..

Çalış Çalış Çalış...

Ben okul hayatı boyunca inek diye tabir edilen tiplerdendim...

Asosyal da değildim pek ama,  ders çalışmayı, başarılı sonuçlar almayı seviyordum.

Halen seviyorum ama sanki yıllar biraz heyecanımı azaltmış. Geçen sene biraz o heyecanı tekrar buldum kendimde ama akşamları çalışmalar , ikizler vs. derken evliliğin elden gittiğini  de farketmemişim.. Zaten uzun zaman önce bitmiş de bu da tuzu biberi olmuş..

Şimdi yine o tempomu yakalamaya çalışıyorum..

 Seviyorum  ben çalışmayı..

Gece yatağa başımı koyduğumda sevgili, koca gibi şeyleri düşünüp hayal kurma gayem hiç olmadı (yani şimdi uydurmayayım zamanında olmuştur canım o kadar da inek değiliz herhalde..). Gece rahat uyku için o gece geç saatlere kadar çalışmış olmak acayip enerji veriyor bana nitekim.. tıpkı bu akşam olduğu gibi..

 Çalışma arasında bu  mutluluğumu bloğumla paylaşayım dedim işte..