Pazar sendromu

Iki gün ikizlerin yokluğunda kendime vakit ayırmak bana çok iyi geldi. Ama ikizler gelince eski yoğun tempoya geri dönmek beni acayip gerdi ve kendimi yalnız hissettim. Sonra,  ex i görmekte iyi gelmiyor. Bu da bu dönem için normal, alışkanlıklardan kurtulmak biraz zor olabiliyor. Melankolik olmamı anlıyorum.İşte böyle anlarda yazmak en büyük kurtarıcım.Hemen eski mantıklı halime dönebiliyorum. Ex in şimdi sevgilisinin yanında olduğu ve ona akıllar verdiğini düşününce..Hemen benim ex kocaya olan nefret duygularım depreşiyor.Artık aslında ikizlerimle ne kadar huzurlu ve mutlu olduğumuzu görüyorum. Evde bağırma yok, halinden sürekli şikayet edip mutsuz suratıyla gezen yok, onun gönlünü yapacağız diye aman bağırmasın, aman parlamasın...,sinmişiz iyice.HEY ÖZGÜRLÜK...
Ikizler uyur ben bir bira açarım bir de sigara sonra yatakta kitabımı okur keyfime bakarım...Tüm güçlü bekar annelere sevgiyle....

Ve bugünlerde sürekli dinlediğim şarkı...https://m.youtube.com/watch?v=MS91knuzoOA      PEARL JAM "JEREMY"

Bütün kızlar toplandık....toplandık...

Cumartesi bekar annelerin (http://bekarveanne.blogspot.com.tr) buluşma gününe ilk defa katıldım... Ve tanıştığım o güçlü kadınlara hayran oldum. Hepsi işinde gücünde , koca sendromunu atlatmış, hayatın gerçeklerine adapte olmuşlar. Çocuklarına nasıl daha iyi bir hayat verebilirim gayesindeler... Gıpta ettim. En kısa zamanda sendromumu atlatıp -stockholm- onlarla daha da kaynaşmak için sabırsızlanıyorum.
Notlar: 1-Taksim çok kalabalık, çocuklarla buluşmak için pek uygun bir lokasyon değil. Bunu konuştuk ve bir sonrakine daha ferah bir yerde buluşmaya karar verdik.
2- Soma' da dul kalan annelere nasıl yardım edebilirizi konuştuk. Bakalım araştırıyoruz....
3- Herkes hikayesini anlattı, ve hepsi sanki benim  ex kocamı anlatıyor gibiydi...Yazmaya değmez....
4-Boşanma sendromu 2 senede anlatılıyormuş:( Buna canım sıkıldı işte...Ben atlatıp bir önce hayatıma bakmak istiyorum, zaman kaybına tahammülüm yok...
Tüm güçlü bekar annelere, sevgilerimle....

Yağ Yağ Yağmur Teknede Hamur....

İstanbul'u yine seller götürüyor... Sabah ikizleri bırakırken hava güzeldi, hiç yağmurluklarını yedek koymak aklıma gelmedi. Neyse ki, babaları özlemiş erken alacakmış okuldan güzellerimi de yağmurluklarını da yanında götürecek. Haftasonu ikizler babaların da. Ben de akşam ki programıma katılabileceğim. Hey özgürlük:) İkizlerimi ne kadar özlesem de bazen kendime de vakit ayırmak süper birşey. Melankolik bir hava var ama inanın ki çok mutluyum ve hiç bir şekilde kendimi vah vahlarla üzmek istemiyorum bugün. Gün geçtikçe daha da iyi oluyorum. Keşke bu ayrılma işini daha önce yapsaymışız.İnsanın sevgisi biter mi bunca yıllık insana sen bitirmek için birşey yapmazsın, o zaten yeterince çaba sarfeder bunun için. Yaptığı düşüncesizliklerle, psikolojinin hemen bozulup sergilediği güçsüzlüklerle, sizi hayatınızın zor zamanlarında arkasını dönüp gitmelerle

zaten sizi tüketmiştir. Kalbinizde azıcık bir yeri kaplar artık.  İkizlerimi düşündükçe onların gözlerindeki sevgiyi bana muhtaç hallerine baktıkça , kendine üzülmeye hakkın var mı? Sen annesin ve her zaman ikinci plandasın artık, onların mutlu ve huzurlu bir hayat geçirmeleri için elimden geleni yapmalıyım. Benim iki küçük kedim onlar ve onları çok seviyorum. Her dakika özlüyorum.... Güçlü bekar annelere sevgilerimle...

Eski Kocanın Defoları-1

Eğer kocanız sizi işyerinde çalıştığı bir vicdansız , ahlaksızla aldattı ise; yapacağınız ilk adım arkanıza bakmadan beş bin tane çocuğunuz bile olsa o şerefsizden kaçmanız. 3,5 yaşında ikizlerimiz varken, onların bakımının ne kadar zor, yükün ne kadar ağır olduğunu (ki ben halimdne memmnunum onlar benim kalbim) bilerek böyle vicdansızlık yapılıyorsa, 5 dakika daha vakit geçirmek, hayatını onunla boşa harcamaktan başka birşey değildir. Ve en önemlisi bu güzel çocuklar böyle bir şerefsizlik ve vicdansızlığı haketmediklerinden, en kısa sürede evi huzurlu, pisliklerden arınmış bir hale getirmek her annenin asıl görevidir diye düşünüyorum. Sen çocukların gece öksürdükleri anda uykundan fırlama hassaslığında iken o yeni evine koltukları gelmemiş derdine düşmüş ise zaten o hiçbir zaman bu aileye ait olmamış demektir. Pedagog ile yapılan konuşmaları telefon ile aktarmama hatta mail ile yazıya dökmeme ve nasıl davranacağımızı anlatmama rağmen, tek bir soruda herşeyi kıçı ile dinlediğini anladığımda, onun aslında bitik bir ezik olduğu da, oh be kurtuldum dedirtiyor insana...Durum böyle iken bir de Pazar günü babalar günü iken, Cuma'dan alacağı çocuklarımızı, ne zaman getireyim diye sorunca da gırtlağına yapışıp sıkmak istiyorum.Tabi bu gereksiz mesaja cevap bile vermiyorum. Her zaman yanımızda olacağını söyleyen, yardıma ihtiyacımız olduğunda hemen yetişebilmek için yakınlarda ev arayan bu gereksiz şahsiyet ilkinde daha bu kadar falso verince de ne mutlu ki Allah'ım bu insan bu evden çıkmış diye dualar ediyorum. Evde kalsa kimbilir başımıza daha neler gelecekti? Şimdi, ayakları üzerinde duran, işinde gücünde çocuklarının başında oturan ve onların en iyi şekilde yetişmesi için her türlü eğitimi ardına koymayan bn çok kıymetli bir insanım. Ve kendimi bu hareketlerimden dolayı çok seviyorum. Sanki onunla ikenki ezik hallerim üstümden dökülmüşte gerçek ben ortaya çıkmış gibi hissediyorum.Allah'ta yüzümü kara çıkarmasın ve daha mutlu günleri çocuklarımla birlikte görmeyi nasip etsin. Tek başına çocuk büyüten, güçlü annlerimize... Sevgilerimle...